Hoewel we het graag tot in detail in kaart zouden willen brengen, heeft het menselijk lichaam zich er altijd tegen verzet om ons een definitieve kaart van zichzelf aan te bieden. Het enige dat we van hem hebben zijn restjes en restjes, uitnodigingen tot uitweiding en dagdromen. De essayist Pablo Maurette en de kunstenaar Julio César Pérez zijn aan dit cartografische avontuur begonnen, waarbij ze bij voorbaat de nederlaag van alle universele pretenties hebben aangenomen en een atlas van het lichaam hebben samengesteld die even fragmentarisch als oogverblindend is: een route die gebruik maakt van de geschiedenis van de wetenschap en van de kunstgeschiedenis, maar ook van het detail en het bijzondere, van de prozaïsche anekdote, van verwondering en melancholie, om ons uit te nodigen na te denken over het materiaal waaruit we zijn gemaakt.